Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
diumenge, 2 d’agost del 2009
-Concentrat en aquest pensament, només en aquest. Sigues optimista. -Optimista, jo? Saps que tota la meva puta vida he set pesimista, i ja et dic jo, que és molt millor que ser optimista. Almenys sempre estàs preparat per lo pitjor..
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada