Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
divendres, 21 d’agost del 2009
No puc deixar de pensar en incendis i en fum que s’enlaira entremig d’un repic embogit de campanes i d’un munt de rostres sorpresos com si els haguessin arrabassat alguna cosa
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada