Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

divendres, 4 de desembre del 2009

Un dia vaig posar un peu a fora del camí que tothom seguia i allà vaig començar a fer el meu propi camí. Em feia por començar a caminar jo tota sola per un lloc que no coneixia i que no hi havia estat mai abans, però ho vaig fer, i tot i que no ha canviat res, em sento molt millor.