Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dilluns, 4 de gener del 2010

Ho sento Jackie, m'havia oblidat de tu. M'havia oblidat de com t'estimava i de que eres el millor, el número ú. M'he adonat, de que res no ha canviat, de que ets l'únic que em fa desconectar de la realitat, l'únic que amb un sol gest em distreu, l'únic que amb una paraula o una frase, em fa entendre a la humanitat una mica millor, l'únic que aconsegueix arrosegar-me al món de la pirateria i fer-me somriure com mai ho ha fet un personatge de ficció o fins i tot una persona. Gràcies de veritat Jack Sparrow.