Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dilluns, 1 de febrer del 2010

Això és un àmic? Això és el que implicava ser àmiga teva? Implicava ser transparent? Implicava sentir-te inútil i com una merda? Implicava no dir-me res en dos putus dies, i ara, precisament ara, enviar-me un putu missatge? No, les coses no van així... Ho sento, però si ser àmiga teva implica tot això, prefereixo no ser-ho.