Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dimarts, 6 d’abril del 2010

I a poc a poc esdevindràs tan nostre
que no caldrà ni que parlem de tu
per recordar-te; poc a poc seràs
un gest, un mot, un gust, una mirada
que flueix sense dir-ho ni pensar-ho.