Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dimarts, 6 d’abril del 2010
I a poc a poc esdevindràs tan nostre que no caldrà ni que parlem de tu per recordar-te; poc a poc seràs un gest, un mot, un gust, una mirada que flueix sense dir-ho ni pensar-ho.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada