Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
diumenge, 12 de setembre del 2010
Jo em sento molt sòlida. Gens menuda, sinó alta i ferma, viva i palpitant. És una línia molt palpable, existir o no existir. Ara sóc aquí. Aviat no hi seré.
1 comentari:
You have a very nice blog! Good to read & follow.
Drunknmunky - Pikavippivinkit
Publica un comentari a l'entrada