Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dimecres, 1 de setembre del 2010
Què em queda? On se n'ha anat tot? On ets? Qui ets? Perquè? Marxes? Així com així? Sense dir-me adéu? Sense justificar-te? Que ha passat? [...] No em deixis. . . .
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada