Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dijous, 30 de desembre del 2010

Falta un dia per acabar l'any. Som 30/12/10. Estic plorant. I aquest cop, no sé perquè. No sé si és per tot lo que tinc i que no em mereixo, o per tot lo que no tinc. No sé si són detalls com una simple carta d'aniversari, o d'àmic invisible que et fan plorar d'emoció i et fan adonar de que no saps valorar les coses, o de la carta que esperes, esperes, i no arriva. No sé si aquestes llàgrimes són d'emoció, o simplement de tot lo guardat a dins que necessitava sortir. No sé si sóc feliç, o si només ho vull creure. M'estic saturant. No sé res. Falta un dia per acabar l'any, i la meva ment està en blanc i no entenc perquè.