Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dijous, 2 de juny del 2011
Que estrany. Somiar amb aquelles persones que han marxat, estar al seu costat, i dir-ls'hi tot lo que no vas tenir temps, i llavors tornen a marxar, però saps que els tornaràs a trobar. Que estrany, si... Perquè no hi eres tu, petita? Tinc tantes coses per dir-te...
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada