Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dimecres, 10 d’agost del 2011
Vas dir que no t'aferraries a ningú mai més. I sí, ho has tornat a fer. I ara, és la única raó que et manté dreta, la única que et fa tocar de peus a terra.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada