Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dimarts, 25 d’octubre del 2011

I era veure aquella noia i pensar: mira... la que li anava al darrere i no ho va aconseguir. I ara, resulta que no era així. Resulta que si que ho va aconseguir. I que quan jo la mirava i pensava tot allò, ella devia pensar: mira... la innocent que no sap que per un moment va ser meu. 
Encara que jo el pugui tenir "sempre", fot.