Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dilluns, 31 d’octubre del 2011
I és anar a allà, trobar-se a tots aquells gossos i cadells, i agafar-ne un i marxar corrents i no deixar-lo mai per res del món... I és entrar allà, i sentir-te a tu, i voler-te abraçar, i... Et trobo a faltar. Ni t'imagines quant, petit...
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada