Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dijous, 17 de novembre del 2011
Els records a mitja tarda no són bons. Et deixen KO, sense forces i sense ganes de res. T'impedeixen sortir de casa, anar a entrenar, estudiar... L'únic que pots fer és cridar. I lo pitjor de tot, és que encara et queda dia per afrontar i a gent per veure.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada