Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

divendres, 7 de setembre del 2012

Somio amb tu. Tornaves. No sé com però tornaves... venies a dins d'una especie de caixa, i era com si no hagués passat res, com si tot tan sols hagués estat un malson. Amb la teva camiseta vermella i pantalons texans... Tots et rebíem plorant a llàgrima viva, cridant, abraçant-te... tornaveu a ser 5. Tornaveu a estar junts. Tornaves...