Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

diumenge, 5 d’abril del 2015

La pregunta que més sovint em feia era: ho podré aguantar? Vaig directe contra un mur de pedra a 100km/h. Ho podré ressistir? I la resposta era sempre: si, evidenment. 
Ara a poc del final, se'm capgiren les respostes, dubto de mi mateixa, i no veig més enllà d'una paret enorme que se m'acosta i m'amenaça. I tot canvia, i em faig petita, i no ho podré ressistir.