Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dissabte, 15 de novembre del 2008

Es va deixar caure a terra; no tenia forces ni per aixecar-se, i es va quedar allí, assegut a terra, arraulit i capcot, tremolant de por, de dolor, d'aingoixa, de ràbia, d'impotència... Hi havia tants sentiments confusos, dins la seva ànima, que va tenir la sensació de ser en ple cor d'un huracà.

[...]