La luna está cediendo paso al sol,
y Venus se despide hasta mañana.
El mar sigue rompiendo junto a la playa,
y a vuelto a pasar otro día sin tí.
Qué ciudad se te quedó en el corazón.
Qué canción estás a punto de tararear.
Qué verdad te ha quedado por buscar.
Qué sientes tú tan cerca del final.
Seguirá pasando la luna por tu ventana.
Seguirán pasando las cosas sin tí.
Ya no pasarán las que hacen tanto daño,
y verás desde tu escaparate lo que fue de mí.
...
Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dissabte, 21 de març del 2009
dimecres, 18 de març del 2009
dimarts, 17 de març del 2009
[ . . . ]
Te'n vas. Marxes per no tornar.
Jo no t'impediré res, fes lu que creguis que és millor per tu. No pensis amb els que t'envolten, pensa només amb tu, marxa i ves a buscar la felicitat. Pots arribar a ser molt egoïsta, sí, però la humanitat és així. Aquest món t'ha fet molt de mal, la gent és dolenta, per això necessites escapar. Ja no confies amb ningú, tothom t'ha fallat i jo vaig fer tard, sempre em sabrà greu i també em sabrà greu deixar-te marxar davant dels meus ulls. Però no et vull retenir, vull que siguis lliure i feliç. Encara que no estaré al teu costat, t'imaginare amb un somriure ben ampli als llavis i amb gent nova i àmics nous, amb bones persones. Amb gent que et sàpiga entendre i que no et falli així com així. Ho vals molt i molt, i tens un futur ple de sorpreses i prometedor. Pots arribar a fer grans coses a la vida, però lluny d'aquí.
Amiga, em moru de ganes d'agafar-te la mà i dir-te que et quedis amb mi. Em moru de ganes de recular al passat i tornar a reviure aquelles tardes en el nostre món on no ens importava res de res. Però jo sóc així, mai he sapigut lluitar per lo que volia, mai, i això em mata. He perdut moltes coses per la meva estúpidesa, però sento que cada esforç que faig per apropar-me a tu, és inútil. Estàs lluny i no et puc atrapar. Només pretenc donar-te les meves forces perque continuis el teu trajecte. Emportat el meu record amb tu, i encara que sigui fosc, intental tenyir de color. Jo et recordaré sempre amb un somriure, tal i com em vas ensenyar tu. Et vull al meu costat, però vull que siguis feliç, al meu costat no ho pots ser.
ESCAPA
Jo no t'impediré res, fes lu que creguis que és millor per tu. No pensis amb els que t'envolten, pensa només amb tu, marxa i ves a buscar la felicitat. Pots arribar a ser molt egoïsta, sí, però la humanitat és així. Aquest món t'ha fet molt de mal, la gent és dolenta, per això necessites escapar. Ja no confies amb ningú, tothom t'ha fallat i jo vaig fer tard, sempre em sabrà greu i també em sabrà greu deixar-te marxar davant dels meus ulls. Però no et vull retenir, vull que siguis lliure i feliç. Encara que no estaré al teu costat, t'imaginare amb un somriure ben ampli als llavis i amb gent nova i àmics nous, amb bones persones. Amb gent que et sàpiga entendre i que no et falli així com així. Ho vals molt i molt, i tens un futur ple de sorpreses i prometedor. Pots arribar a fer grans coses a la vida, però lluny d'aquí.
Amiga, em moru de ganes d'agafar-te la mà i dir-te que et quedis amb mi. Em moru de ganes de recular al passat i tornar a reviure aquelles tardes en el nostre món on no ens importava res de res. Però jo sóc així, mai he sapigut lluitar per lo que volia, mai, i això em mata. He perdut moltes coses per la meva estúpidesa, però sento que cada esforç que faig per apropar-me a tu, és inútil. Estàs lluny i no et puc atrapar. Només pretenc donar-te les meves forces perque continuis el teu trajecte. Emportat el meu record amb tu, i encara que sigui fosc, intental tenyir de color. Jo et recordaré sempre amb un somriure, tal i com em vas ensenyar tu. Et vull al meu costat, però vull que siguis feliç, al meu costat no ho pots ser.
ESCAPA
diumenge, 15 de març del 2009
dijous, 12 de març del 2009
dilluns, 9 de març del 2009
Se supone que cada día que pasa me debería de ayudar para albergar una esperanza y creer que todo va a salir bien, pero esos dias para mí muerieron. Cada día se convierte en una puñalada fría en mi corazón, solo albergo oscuridad.
Me encuentro sola en este camino entre penumbras que nunca acabará, no consigo ver su final, he perdido mi destino, he perdido mi luz...ya no puedo ver con los ojos del alma, pues creo que también la perdí. Ya no encuentro motivo alguno por el que luchar, la batalla acabó, yo perdí y una parte de mí en ella murió. Qué sentido tendria luchar si veo que todo se hunde y desaparece ante mí, si yo me esfuerzo por entenderlo, por ver aquella flor esperanzadora. Mi esfuerzo es en vano, la flor se marchita y yo con ella..
Quisiera parar el tiempo, enterrar recuerdos en el mar del olvido, pero cuando más me acerco, siento que el mar me arrastra con él, quedándome atrapada entre sus oscuras y bravas aguas, volviendome fria, congelando mi corazón, llevándome a mi alegre pasado y volviendo al doloroso presente. Sé que he perdido la razón, intento encontrarla pero no hay luz, no la puedo ver... Sé que la muerte vive con nosotros y que tarde o temprano nos invitará a irnos con ella. Yo me quedo en un punto intermedio, muero viviendo...
Me encuentro sola en este camino entre penumbras que nunca acabará, no consigo ver su final, he perdido mi destino, he perdido mi luz...ya no puedo ver con los ojos del alma, pues creo que también la perdí. Ya no encuentro motivo alguno por el que luchar, la batalla acabó, yo perdí y una parte de mí en ella murió. Qué sentido tendria luchar si veo que todo se hunde y desaparece ante mí, si yo me esfuerzo por entenderlo, por ver aquella flor esperanzadora. Mi esfuerzo es en vano, la flor se marchita y yo con ella..
Quisiera parar el tiempo, enterrar recuerdos en el mar del olvido, pero cuando más me acerco, siento que el mar me arrastra con él, quedándome atrapada entre sus oscuras y bravas aguas, volviendome fria, congelando mi corazón, llevándome a mi alegre pasado y volviendo al doloroso presente. Sé que he perdido la razón, intento encontrarla pero no hay luz, no la puedo ver... Sé que la muerte vive con nosotros y que tarde o temprano nos invitará a irnos con ella. Yo me quedo en un punto intermedio, muero viviendo...
dimarts, 3 de març del 2009
No seré yo quien te despierte cada mañana como un chikillo pegando gritos frente a tu casa. Ya no estaré detrás de ti cuando te caigas, pero no creo sinceramente que te haga falta. No seré yo quien guíe tus pasos cuando te pierdas .No seguiré quemando noches frente a tu puerta. Ya no estaré para cargarte sobre mi espalda, pero no creo sinceramente que te haga falta.

Y se que vas a estar mejor cuando me vaya, y se que todo va a seguir como si nada. Yo seguiré perdido entre aviones, entre canciones y carreteras, en la distancia no seré mas tu parte incompleta. Y se que vas a estar mejor cuando me vaya, y se que todo va a seguir como si nada. Mientras escribo sobre la arena la frase tonta de la semana, aunque no estés para leerla en esta playa.
No es que yo quiera convertirme en un recuerdo, pero no es fácil sobrevivir a base de sueños. No es que no quiera estar contigo en todo momento, pero esta vez no puedo darte lo que no tengo.

Y se que vas a estar mejor cuando me vaya, y se que todo va a seguir como si nada.
dilluns, 2 de març del 2009
Simplement perque és pensava que ningú l'entenia..? Això és perque no deu saber la gran frase que diu: Mentre els incompresos s'entenguin ells mateixos, el problema serà dels altres; i tampoc obria els ulls, cosa que li feia creure que estava sola... Però algun dia, en aquesta història, els obrirà.I tampoc devia saber que atrapat no s'hi està mai, o vas a favor de la corrent o en contra. La noieta no vol anar a favor com l'altre gent i en contra té por, per això no deu tenir la força suficient com per puja, però cada esforç és un pas que no veu que fa cap amunt.
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)