Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

diumenge, 22 de novembre del 2009

I sé que ara estaries aquí amb mi. Però no és així, ara estic sola.
No puc més, Olga. No ho aguanto més. No puc anar a les competicions sense tu. No suportu conectar-me i veure que tu no ho estàs. No puc estar sense sentir la teva veu. No puc estar sense veure't tant de temps. Et trobu a faltar Olga, i això em mata joder.