Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.

dissabte, 2 de gener del 2010

Suposu que, ara que no estàs sola, tot s'ha acabat, tan per tu com per mi. Suposu que ens apoiavem sempre perquè les dues estavem soles i no teniem a ningú. Suposu que només m'uneix a tu un album de fotos, uns mitjons, i un video que em fa plorar.


No ho entenc.
Abans no suposava mai res, abans sempre ho creia...