La raó per la qual em tirava cada dia a l'aigua, ja no hi és. Ha marxat.
Tot i així, em sorprenc; no em fa mal. M'és igual tot el que faci, ell té
la seva vida i jo la meva. Ja no m'entrebancaré amb cap pedra mai més.
Però... perquè no m'importa?
Ho era tot. (t'has deixat el "quasi"...)
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada