Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dimecres, 13 d’octubre del 2010
Les ganes de perdre el control un altre cop em devoren. Necessito fer bogeries un altre cop. Necessito oblidar-me de tot i de tothom; perdre el cap de nou i no trobar-lo fins d'aquí un temps; deixar de banda tot lo superficial i deixar-me endur per l'indiferència... Viure. Sense por de caure. Un altre cop...
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada