Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
diumenge, 21 de novembre del 2010
Que demà em despertaré i tot haurà estat un malson. Que tot estarà normal. Tindré la teva mà i no tindré por de res. Que ja ha passat tot. Que res ha canviat...
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada