Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dilluns, 23 de maig del 2011
I si, tinc aquesta cara. Tinc aquesta mirada. No miro bé a la gent, perquè no me'n fio de ningú, perquè em semblen tots iguals, i perquè no em ve de gust. I tinc aquesta cara perquè em van parir així, perquè són gens del meu pare i de la meva mare. I tinc aquesta expressió perquè la vida m'ha ensenyat que hi han coses que et marquen per sempre, i la meva infancia, va ser una desgràcia. I la mort de l'Olga, en va ser una altra.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada