Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dilluns, 19 de setembre del 2011
Després de tan de temps, finalment et vaig tornar a veure. I no, no ho entenc. Que tenies? Que vas fer? Com et vaig poder arribar a estimar tan? Ni una xispa. Ni un bàtec. Ni una mirada. Res. T'has convertit en res.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada