Pero no, no hay prisa; te duele el corazón al recordar su sonrisa, te duele con razón, pero no, no hay prisa.
Y vuelves a tu casa con la misma camisa, pero con manchas de ron.
dilluns, 6 de setembre del 2010
I de sobte ho entens tot. Com una galleda d'aigua freda, glaçada, congelada... Pam! Una punyalada a l'esquena. Profunda, dolorosa... Una llàgrima, una altre, una altre,una altre, una altre... No confiaré amb ningú mai més.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada